Vandaag ben ik ondergedoken in mijn keuken. Ik mag wel zeggen mijn domein… jaja, inclusief aanrecht. Ik weet ik doe nu een gevaarlijke uitspraak, maar dat kan mij niet schelen. Inderdaad, ik ben er zo één die het achter het aanrecht gewoon heerlijk toeven vind. De afwas kan me gestolen worden, dat met die goede gesprekken aldaar heb ik ook nooit begrepen. Wat een onzin! Aan tafel, bij de koffie na het eten, tijdens het koken… kan toch ook gewoon dat leuke gesprek plaat vinden. Als ik vroeger moest afdrogen kwam er bij mij geen gezellig gesprek in mij op hoor. Ja, voordat de pannen verschenen op het afdruiprek was mijn verdwijntruc het gesprek van de dag. Wat een hekel had ik aan die grote dingen afdrogen. Blehhh!

Maar afijn, de keuken. Vandaag dus met tussenpozen, ff bakkie, ff buiten, ff wasje er in, mijn verblijfsplaats. Wat vind ik dat toch heerlijk, kookboeken uitspitten alsof het een nieuwe roman is. Hapjes bedenken. Omvormen van recepten. Oftewel het creëren. Mijn kinderen konden daar vroeger wel eens gek van worden. Als ik dan op hun vraag “wat eten we vanavond” iets had geantwoord en ’s avonds stond een bordje gevuld met lekkers op tafel was hun opmerking nog wel eens ‘Tjee, mam, hou je nou eens aan het recept!’.  Als ik eenmaal aan de haal ga met een recept, lijkt het te presenteren bordje niet meer op de foto uit het kookboek. Zeer smakelijk, dat wel, maar altijd wel weer iets erbij verzonnen qua ingrediënt of bereidingswijze. Inmiddels hebben de boys deze gewoonte al aardig overgenomen ‘tja ik dacht ik doe nog een beetje van dit en een snufje van dat…’

Helemaal niet gek natuurlijk. Creëren betekent tenslotte ook “iets nieuws maken, iets scheppen”. Met een beetje durf en goede smaakpapillen kun je die uitdaging met gemak aan gaan.

Morgen mag ik mijn hapjes in het plaatselijke theater presenteren. Een klus puur uit liefde voor ingrediënten, smaakpapillen, kleuren, geuren en vooral gezelligheid. Benieuwd naar de reacties morgen. De één doet gedachteloos het hapje richting zijn mond. Proeft niet bewust. De ander kijkt aandachtig, ziet de liefde die erin gestopt is. Met veel enthousiasme kan ik, als iemand vraagt wat is het precies, of wat zit hier in,  mensen verrassen. Proeven is nog steeds een kunst waar je aandacht bij nodig hebt. Leuk om mensen hiervan bewust te maken.

Kokkerellen, creëren en natuurlijk ook zelf genieten van creaties….daar krijg ik energie van…..